Mont Blanc du Tacul

Aan het begin van de derde week is het dan eindelijk stabiel mooi weer. Ideaal voor de beklimming van de Mont Blanc. Helaas is het merendeel van Team A al naar huis ... Alleen Maarten en Wouter zijn er nog, en ik zei de gek.
De boys zijn sterk genoeg voor de hoofdtop, maar te onervaren om het met zijn tweeën te doen, en ik heb onvoldoende conditie. Dus dan gaan we maar voor de troostprijs: de Mont Blanc du Tacul (4248 m). Een prachtige berg op zichzelf, en met een goede familienaam. Kunnen we toch zeggen dat we een Mont Blanc beklommen hebben ;) En een mooi hoogterecord voor de jongens.

De aanloop is een eitje. Met de kabelbaan naar de Aiguille du Midi (3778 m), dan afdalen richting de Col du Midi (3550 m) en weer omhoog naar de Réfuge des Cosmiques (3782 m). Leuk voor een zonnige middag.

Vanaf het terras van de Aiguille eerst maar eens een paar foto's.



















































Op dit ruggetje rechts staat de hut. Links zie je een tentenkamp, voor de diehards die geld willen sparen of de hut te druk & lawaaiig vinden. Er loopt een breed (afdaal)spoor naar het begin van de route.



















































In het beijsde tunneltje van het kabelbaanstation moeten alle klimspullen aangetrokken worden. Ik ben zoals altijd weer van alles kwijt, dat ik zoals altijd na vijf minuten groeiende paniek dan toch onderin de rugzak terugvind... En dan moet je je een weg naar buiten banen, door een meute toeristen heen. Japanse schoolmeisjes, zo te zien. Doen geen stap opzij voor een paar zwaar bepakte aangelijnde alpinisten. Ik onderdruk de neiging om mijn stijgijzers oneigenlijk te gebruiken.

We moeten meteen aan de bak: afdalen over een smal en steil sneeuwruggetje met gapende afgronden aan weerszijden. En lekker druk met tegenliggers, uiteraard. Er is hier en daar net genoeg plaats om naast het spoor te gaan staan. Al met al duurt het langer dan verwacht voor we beneden op de gletsjer staan.

De laatste stijg naar de hut valt me toch weer wat tegen. De grote hoogte doet zich gelden. Een jong trekpaard voor je aan het touw is dan wel prettig :)

De hut is druk, maar niet overbezet zoals de Gouter-hut altijd is. Er hoeft niemand op de banken of onder de tafels te slapen. Het eten gaat in twee ploegen, en dat is prima te doen. De vroegste vogels voor morgen (MB hoofdtop) eten in de eerste ploeg, en gaan dan naar bed. Dus na de tweede ronde is het rustig in de gelagkamer.

Aan tafel zitten we naast een jong Belgisch paar, dat hier pittige rotsbeklimmingen doet. Dat is andere koek dan dat sneeuwstampen van ons. O.a. de oostgraat van de Tacul. We zien de hele avond klimmers van de top komen, die deze route gedaan hebben. Lijkt me niks. De hele dag spannend rotsklimmen en dan nog in schemering en avonddonker een paar uur afdalen.












Deze route, links op de foto, blijkt behalve populair ook gevaarlijk te zijn. Althans, de helikopter vliegt af en aan, en haalt een paar klimmers van de berg. Blijkbaar is er één gewonde. Zijn maatje wordt eerst afgezet op de Col, en dan pikken ze zijn maat uit de wand en vliegen direct naar beneden, waarschijnlijk naar het ziekenhuis. Een uurtje later wordt de ander opgehaald van de Col. Ongetwijfeld flink verkleumd...
Ook de volgende ochtend bij het ontbijt zien we dat weer gebeuren. Zijn dat klimmers die de nacht in de route hebben gebivakkeerd?

's Avonds zien we links van de route een klein ijslawine naar beneden komen, en rechts van de route een hele serac (ijstoren) omvallen. Daar staat deze wand om bekend. Een paar jaar geleden is daar nog een groep alpinisten bij omgekomen, toen een grote serac over de route viel. De huidige route lijkt veilig tussen de gevarenzones heen te laveren...

Het uitzicht vanuit de gelagkamer is fantastisch, en de zonsondergang spectaculair gekleurd.








's Nachts is het onrustig in de hut. De geluidisolatie van de kamers laat te wensen over, dus je hoort allerlei groepen in de weer zijn met klimmateriaal en zo. En er zit een spleet tussen het plafond en de muur, zodat er steeds licht uit de badkamer naar binnen valt. De ontbijttijden zijn 1, 3, 5 en 7 uur. Wij nemen die van 5 uur, maar worden dus ook om 1 en 3 uur wakker...

We gaan als één van de laatste groepen op pad. Een lange, saaie etappe door de vrijwel vlakke Col du Midi, en dan gaat het echt beginnen. De bergschrund wordt eenvoudig overwonnen, en dan gaat het zigzaggend tegen de steile helling op. Zo'n 100 m rechts van de route zien we de restanten van de ijsval van gisteravond. Het tempo ligt laag, en de boys vragen zich/mij af of we niet te langzaam gaan. Volgens mij is het gemiddelde nog redelijk, maar mijn hoogtemeter doet een beetje raar, dus misschien zijn we minder hoog dan ik denk. We worden in elk geval wel regelmatig ingehaald...
Na nog een spleet overgestoken te zijn, moeten we nog een laatste steil stuk, en dan vlakt het af. Hoog tijd voor een foto.

























De volgende passage is mooi. Een rustig stijgende traverse tussen een paar seracs door. Een soort dalletje, dat beschutting biedt tegen de wind. Op de terugweg gaan we daar lunchen.



















Niet lang daarna komen we op de schouder van de berg, en zien de hoofdtop liggen. De normaalroute daarheen traverseert hier vandaan door de flank van de Mont Maudit, maar wij volgen de rug naar links, naar de top van de Tacul.
Eerst maar eens een hapje eten. Energie opdoen voor het laatste stuk. Wouter wil eigenlijk het liefste met Maarten doorlopen naar de Mont Blanc, maar daar komt natuurlijk niets van in.
Het waait hier verschrikkelijk hard, we vallen af en toe haast om. Gelukkig hebben we ons goed gekleed, met thermisch ondergoed en bivakmutsen en zo, dus we hebben het niet koud. Zo komen de gekochte spullen goed van pas.

De top van de Tacul blijkt toch een rotstopje te zijn, hoewel daar in geen enkel gidsje over gesproken wordt. Die laatste 20 m zijn nog even spannend, om met stijgijzers de half verijsde rotsen op te komen. Eerst met een spreidstand uit een geultje klimmen, en dan om een rotspunt heen, waarbij ik niet zo gauw een goede handgreep vind. De boys worden ietwat ongeduldig, maar ik blijf consequent de driepuntstechniek gebruiken. Ik vind de handgreep gelukkig wel, en daarna wordt het eenvoudiger. De touwzekering is overigens een grote psychologische hulp, en als voorklimmer heb je daar toch wat minder aan...

En daar is-tie dan, het topkruis! We hebben het gehaald!





























































Ook stoere alpinisten hebben wel eens zin in een knuffel ;)
































We zien nu dat het nog een heel eind is naar de hoofdtop van de Mont Blanc. Dat is ècht een zware tocht! De sleutelpassage bij de schouder van de Mont Maudit ziet er pittig uit, maar dat zal wel meevallen als je er dichterbij bent. Het ziet er altijd steiler uit als je er van een afstand tegenaan kijkt.
Het uitzicht is fenomenaal, 360° rondom. Je kunt alle hoge Alpentoppen zien. Alleen de MB zelf staat in de weg :)










Na een poosje genieten en foto's maken gaan we weer op pad, anders wordt het te koud. En er moeten nog een hoop afdaalmeters gemaakt worden. De beklimming heeft toch een uur langer geduurd dan gepland, en we willen wel op tijd bij de kabelbaan terug zijn.



Als we weer bij het 'dalletje' aankomen is het tijd voor de lunch, met warme thee uit de hut. Leve de thermosflessen. Het is misschien geen 100% veilige plek, zo onder een grote serac, maar het is de enige plek die luwte biedt tegen de harde wind. En hij ziet er wel stabiel uit.
Maar het afdoen van je helm is niet zo'n goed idee, Maarten. Er valt een vuistgroot stuk ijs over de rand naar beneden, een paar meter van hem af. Hij doet gauw z'n helm weer op.

De afdaling is verder niet zo boeiend. Het spoor begint zacht te worden. Maarten loopt voorop en glijdt regelmatig uit. Als we weer beneden op de gletsjer zijn zit ik er behoorlijk doorheen. Op dat stuk vals plat ga ik nogal langzaam, en regelmatig staat het touw voor me strak . Die jongens zullen het weten ook, dat ze met zo'n ouwe man op pad zijn ;) Nou ja, ik zal het maar aan de longontsteking wijten. We moéten ook wel doorlopen, want er komt een rare slechtweerwolk achter de MB vandaan onze kant op.

We komen langs het tentenkampje. De tentjes staan beschermd binnen sneeuwmuurtjes, maar er staat er eentje niet goed vast en dreigt het luchtruim kiezen. Gelukkig is er nog iemand aanwezig die met een snel sprintje het ding kan redden.

Links zien we kleurrijke klimmers in een verticale rotswand. Wat is dit toch een gigantische speeltuin. Overal zijn mensen in de weer, in alle moeilijkheidsgraden. Er lijkt ook nog een groepje wetenschappers aan het werk op de gletsjer. Iemand met meetinstrumenten aan zijn lijf, en anderen die allerlei data inkloppen op hun laptop.

Het begint licht te sneeuwen. Gelukkig is dat alles dat er uit die onheilspellende wolk komt; geen onweer of zo, en het houdt ook snel weer op. En dan moeten we het laatste graatje weer op. Twintig jaar geleden ging ik hier met het zwart voor de ogen in geforceerd tempo omhoog, om de laatste cabine te halen. Die de één-na-laatste bleek te zijn... Vandaag gaat het heel wat langzamer, maar ook nu heb ik het helemaal gehad. Aan een strak touw wordt ik af en toe omhoog gesleurd.

En dan weer de toeristendrukte in. Goeie help, wat een andere wereld. Bij het omkleden wordt Maarten door een landgenoot uitbundig gefeliciteerd (met de prestatie; met het omkleden had het niets te maken). Alsof we de Mount Everest beklommen hebben. Ach ja, zalig zijn de onwetenden...
Maar wel lekker dat we zo gemakkelijk terug naar het dal kunnen. We blijven niet boven hangen, maar nemen snel een cabine naar het tussenstation. We krijgen als alpinisten gelukkig voorrang, zodat we niet zo lang hoeven te wachten.

Op het terrasje bij het tussenstation mag ik geen biertje omdat ik nog moet rijden. Gezien mijn rijstijl en huidige vermoeidheid kan ik dan maar beter broodnuchter zijn.
Dan zinkt het langzaam in: we hebben het gehaald, en het was een prachtige tocht. Ook al was het niet de echte Mont Blanc.

Tussendoortjes

In de tweede week was het weer helaas niet goed genoeg voor een Mont Blanc beklimming. Tussen de regen door was er nog wel gelegenheid om het rotsklimmen wat te oefenen in een 'klimtuin'. Aan het eind van het dal is er een goed ingerichte speeltuin voor klimmers. Lekker makkelijk bereikbaar.
























































































Dan moeten twee families terug naar Nederland, en blijven we met z'n vijven over. Het plan ontstaat om alsnog een voortop van de MB te beklimmen: de Mont Blanc du Tacul (4248 m). Dat kan betrekkelijk eenvoudig vanuit het topstation van de kabelbaan Aig. du Midi (3778 m). Daarvan eerst omlaag naar de Col du Midi, en dan weer 700 m omhoog. Dat moet ik conditioneel kunnen trekken.

Maar eerst nog een wandeling aan de overkant, over een deel van het Grand Balcon naar de Brévent (2525 m). Daar heb je een prachtig zicht op het Mont Blanc massief.
Onderweg maken we deze 360° panoramafoto.





We zitten lekker in het zonnetje de wand te bekijken die we twee dagen later gaan doorstijgen.

























De route loopt van linksonder diagonaal naar de schouder rechtsboven, en dan over de kam links naar de top .






































De boys lijken onder de indruk. Gaat dat avontuur lukken?
Lees de volgende aflevering!

Dômes de Miage

Vanaf de camping kijken we elke dag verlangend naar de Dômes de Miage. De overschrijding van deze kam ziet er zeer verleidelijk uit. Maar voordat we ons daaraan wagen is het hoog tijd om wat veiligheidstraining sneeuw en ijs te doen.
Hiervoor heb ik een helling uitgezocht die eenvoudig te bereiken is, namelijk met de kabelbaan naar de Aiguille des Grands Montets (3295 m.) Daar is een helling die steil genoeg is voor glij/rem-oefeningen, en tegelijk veilig (zonder spleten). Bovendien is er een plak blank ijs waar we de ijsschroeven in kunnen uitproberen.

















































Ruggelings glijden, voorwaarts glijden; vanuit elke positie met de pickel kunnen remmen, daar gaat het om. En je voeten omhoog houden, want met stijgijzers aan vlieg je anders over de kop.

Iedereen beleeft er grote pret aan, en het is nog nuttig ook. De reflexen die je zo leert heb je misschien binnenkort nodig.

























Met een pickel een dodemansanker maken, dat is ook leuk. Je kunt er lekker aan hangen. En natuurlijk de Seilrolle reddingstechniek oefenen, om iemand uit een gletsjerspleet te takelen. Dat is nog een hele hijs, vooral als er zo'n zwaargewicht als ik aan gaat hangen.


Met prachtig weer en helder zicht op de Mont Blanc is dit een uitstekende dag geweest.



En dan wordt het tijd voor de Dômes.
We gaan met z'n allen naar de hut Refuge des Conscrits (2602 m), en dan splitsen we in twee groepen.
De wandeling naar de hut heeft prachtige stukken, incl. een paar steenbokjes, maar ook vervelend gestrompel over de grove morenen bovenop de gletcher.









































En een paar spannende ladders...




















De hut blijkt zeer modern en goed geoutilleerd te zijn. Onze bouwkundestudent loopt verlekkerd rond te kijken; de indeling en vormgeving is dan ook bijzonder.
Het panorama vanaf de hut is bepaald indrukwekkend (foto aanklikken!)







Team A telt de zes groepsleden met de ambitie om de Mont Banc te gaan doen: AJ, Jos, Tamara, Wouter, Pieter en Maarten. Zij zullen met deze tocht ook hun uithoudingsvermogen en looptempo moeten testen, want de MB is nog veel zwaarder.



















Team A gaat de Dômes 'andersom' doen, beginnend bij de Aig. de Bérangère (3425 m) en dan de graat naar de Dômes (3670 m) op. Naar bevind van zaken dan doorlopen en via de Col des Dômes afdalen, of terug via dezelfde route.

Team B houdt het bij de Aig. de Bérengère. Dat zijn Annemiek, Jochem, Ruben en ik. Wij starten een uur later, zodat we met daglicht kunnen beginnen.
Het eerste stuk van de route gaat een beetje rommelig. We kunnen zien naar welke morenenrug we moeten, maar er is geen duidelijk spoor omhoog. De meeste mensen lopen de tocht andersom, en het dominante spoor loopt dan ook naar de gletsjer.



We volgen die uiteindelijk toch te lang, en moeten dan zelf spoorzoeken door de rommelige helling. Er staan verse voetsporen in de sneeuw, dus we zijn niet de eersten die het vandaag zo doen. Misschien zijn het sporen van Team A?










Uiteindelijk komen ook op deze manier bovenaan de morenenrug uit, op de sneeuwvlakte onder de top. Een grote steen in het midden is een mooi punt voor het tweede ontbijt.






































Het lijkt nog maar een klein stukje naar de top, maar dat valt zoals altijd in de bergen toch weer tegen.




















Voor de boys is dit een nieuw hoogterecord. Voor Jochem is zo'n top zelfs een geheel nieuwe ervaring.
We hebben er een prachtige zonnige dag voor uitgekozen.




















De Mont Blanc hult zich in sluiers. Beetje preuts staan doen, maar het is wel een bitch!






Team A is niet in beeld. Die zijn doorgegaan naar de Col des Dômes en lopen over de gletsjer terug.
Ik kan daar geen verhaal bij vertellen, want ik was ik niet bij :( Maar hier is een beeldverslag:











































































































Terug in de hut kan Team B lekker van de lunch genieten, wachtend op Team A. Ruud ziet ze op een gegeven moment over de gletsjer lopen. In een noodtempo! Aha, AJ loopt voorop, vandaar. We moet haast maken om tijdig de gletsjer te bereiken, anders lopen we elkaar nog mis. Halverwege beginnen we maar vast te roepen, en gelukkig hoort Team A dat. Ze wachten op ons bij het toegangspunt tot de gletsjer, net vóór de spletenzône.

Ze zitten er uitgeput bij en tot mijn verbazing willen ze hier van de gletsjer af en over de zijmorenen naar beneden. Dat lijkt me geen goed idee; die hellingen zien er niet toegankelijk uit, en we hebben ons laten vertellen dat de spletenzône goed te doen is. Het lijkt er op dat Team A de gletsjer gewoon spuugzat is.
Nou ja, nog even doorzetten jongens. Team B heeft wat meer energie, en zet de tocht door de spletenzône in. Het blijkt inderdaad erg mee te vallen.

Dan weer die stenenzooi door, en het op-en-neer pad naar de hut volgen. Bij de oudjes beginnen er allerlei pijntjes op te spelen; rug, knieën, enkels... Wij gaan dan ook steeds langzamer, en de kids verdwijnen uit beeld. Bij de hut Tré la Tête komen we elkaar weer tegen.



















Ik besluit daar te blijven overnachten, en mijn knieën rust te gunnen. Ruud en Ruben blijven ook, en we hebben nog een goede nacht in een ouderwetse hut met slaapzaal.

Team A heeft de test goed doorstaan, en zou de MB kunnen proberen, als het weer meezit. Tot nog toe is het erg wisselvallig geweest, en twee mooie dagen achter elkaar waren zeldzaam...

Niet gelukt...

Helaas, mijn hoop dat het met mijn conditie nog snel goed zou komen is niet bewaarheid. Zo'n longontsteking hakt er dieper in dan je zelf in de gaten hebt. Pas als het erop aan komt val je door de mand. Bij mij gebeurde dat al meteen op de eerste dag van de eerste meerdaagse tocht.

De eerste dagwandeling gaat nog goed. Lekker met z'n allen een pasje doen, met een mooi uitzicht op de Dômes de Miage, een kudde schapen die op hol slaat.






















Ik kan mijn normale tempo omhoog goed volhouden, met 900 m. hoogteverschil. Kortom, een geslaagde eerste test, en ik ben hoopvol gestemd.












Het plan was om vervolgens een dagje te gaan oefenen op een gletscher, en daarna een driedaagse tocht te maken, met beklimmingen van de Aiguille du Tour en de Aiguille d'Argentière (zie blogbericht 'Tour Argentière'). Het instabiele weer dwingt ons echter tot een wijziging. We moeten direct met de driedaagse toer beginnen, anders gaat het niet meer lukken. Dan maar onderweg op sneeuw en ijs oefenen.
Dus meteen proberen om de eerste hut, Refuge Albert I, te boeken voor 13 personen... Helaas zit die helemaal vol, en dat geldt ook voor de rest van de week. Het blijkt een jubileumweek te zijn voor deze hut (50 jaar geleden geopend door de Belgische koning Albert I). Wat nu? Wat zijn de alternatieven?

Uiteindelijk is de enige mogelijkheid om een variant van de toer vanuit Zwitserland te doen. Dat betekent wel een langere rit en een langere aanloop naar de eerste hut. En wat logistieke trucjes met auto's op drie verschillende plekken, zodat we verschillende opties ophouden voor de afdaalroute.




















We beginnen na filerijden, boodschappen doen en Zwitsere franken pinnen, uiteindelijk pas om een uur of twee te lopen, en ik merk meteen dat het niet goed zit. Het lopen met een volle rugzak valt me zwaar, en ik loop al direct te hijgen, terwijl we nog nauwelijks aan het stijgen zijn. Na de gezekerde rotspassages halverwege is de pijp leeg, en kan ik de groep niet meer bijhouden.



















Jos blijft gelukkig bij me. Op de morenen schuifel ik echt als een oud mannetje omhoog. Zonder stokken was dit niet gelukt. Voor Jos is dit slakkentempo heel vervelend, want zonder stokken kan hij zijn evenwicht moeilijk bewaren, zonder de dynamica van de beweging.



















Kort voor de hut komt Wouter nog even naar beneden sprinten om mijn rugzak over te nemen. Toch wel handig om zo'n jongen met een overmaat aan energie bij je te hebben :)
De vriendelijkheid van de vrijwilligsters in de Cabane de Saleina (2691 m) is hartverwarmend. Je wordt daar verwelkomd met warme thee, en een zorgzaamheid die zeldzaam geworden is.

Ik heb nog zelden zo diep in mijn reserves moeten tasten, en dat ik het gehaald heb is puur op wilskracht. De conclusie is duidelijk: voor mij geen Mont Blanc dit jaar. Ik ga met Team B meedoen...

Na een poosje slapen en overleg met Jos en AJ, die nu de groepsleiding met z'n tweëen doen, besluit ik om de volgende dag wel mee te gaan naar de pas, maar niet de topbeklimming van de Aiguille du Tour te proberen. Zeshonderd hoogtemeters over de gletscher en dan rechtsaf afdalen naar de Cabane du Tour lijkt nog net haalbaar.

























Het wordt een prachtige tocht, zo met drie touwgroepen over de gletschers, maar aan mij is het niet besteed. Ik merk dat ik er niet van kan genieten; heel ongewoon voor mij. De uitputting van de vorige dag zit nog te diep in mijn hoofd, en ook deze dag kan ik het maar net bijbenen.


























Op de pasovergang Fenêtre de Saleina (3267 m) aangekomen blijkt dat we veel tijd verloren hebben. Niet alleen door mijn lage tempo, maar ook doordat een deel van de groep voor het eerst met stijgijzers en touw loopt. Aan- en inbinden ging nog niet bepaald soepel. Dat oorspronkelijke plan, om eerst eens een dagje te oefenen, was nog niet zo gek...
Bovendien dreigt het weer om te slaan - er hangen donkere wolken achter de Aig. du Tour - dus we besluiten om allemaal zo snel mogelijk af te dalen naar de Cabane du Trient. Geen topbeklimmingen dit keer. Tijdens de afdaling (nou ja, afdaling; het was grotendeels vlak) begon het keihard te waaien en (licht) te sneeuwen. De jongsten en de oudste (ik) waren er helemaal klaar mee, en blij in de warme hut (3170 m) aan te komen. Sinds de vorige keer dat we er waren (1987) is er een flinke eetzaal aangebouwd, met prachtige panorama-ramen die zicht geven op het hele Plateau de Trient en omringende bergen.

De volgende ochtend dalen we over de grotendeels apere gletscher af richting Campex.



















Het is even zoeken naar het juiste punt om van de gletscher op de morenenrug te komen. Misschien wat te laag, maar bijna aan het eind van de gletschertong vind ik een geschikt spoor.
De traverse naar de stoeltjeslift van Champex blijkt onverwacht lang. Er lijkt geen einde te komen aan het op en neer gaande pad. Maar uiteindelijk zitten we aan een welverdiend biertje resp. frisdrank, terwijl we op het terras wachten tot de lunchpauze van de lift voorbij is. Het prachtige uitzicht is nog verrijkt met wat allochtoon vee.



















Tamara en Maarten zijn onvermoeibaar, en lopen naar beneden. De rest neemt de stoeltjeslift, en heeft de tijd voor een lekkere ijscoupe aan en waterfietsen op het Lac de Champex. Nog wel even met een paar chauffeurs de diverse auto's ophalen.

Zo keren we terug van een mooie toer, maar zonder (letterlijke) hoogtepunten.
Zelf heb ik afscheid moeten nemen van mijn topambities. Wel even slikken, maar het is niet anders. Gelukkig ben ik hier met een heel gezellige vriendengroep, dus het wordt toch wel een leuke vakantie.

Lees over de rest van de tochten in de volgende blogs.